Teoria, obsługa modułów Akordy i Skale, instrumenty oraz nauka gry i improwizacji. Skorzystaj ze spisu treści lub wyszukiwarki.
Dwanaście dźwięków: C Cis D Dis E F Fis G Gis A B H. Uwaga: B = B♭ (obniżone H), a H = „B" w notacji angielskiej. # (krzyżyk) podnosi o pół tonu, b (bemol) obniża o pół tonu — to nie jest akord zwiększony/zmniejszony. Mała litera lub „m" = moll (np. a = Em… nie, a=Am; e=Em).
Liczone w półtonach: 1=sekunda mała, 2=sekunda wielka, 3=tercja mała, 4=tercja wielka, 5=kwarta, 6=tryton, 7=kwinta czysta, 8=seksta mała, 9=seksta wielka, 10=septyma mała, 11=septyma wielka.
C) — tercja wielka + kwinta (1 – 3 – 5). Brzmi jasno.m (np. Cm) — tercja mała + kwinta (1 – ♭3 – 5). Brzmi smutno.dim lub ° — ♭3 + ♭5. Napięty.aug lub + — 3 + ♯5.7 (np. G7) — dur + septyma mała (1‑3‑5‑♭7). „Chce się rozwiązać".maj7 / Δ — dur + septyma wielka. Miękki, jazzowy.m7 — moll + ♭7.m7♭5 / ø — ♭3 ♭5 ♭7.dim7 — ♭3 ♭5 ♭♭7 (symetryczny).sus2 (1‑2‑5) i sus4 (1‑4‑5) — brak tercji, „zawieszone" brzmienie.5 (np. C5) — tylko pryma + kwinta (1‑5), bez tercji. Mocne, „surowe" brzmienie na gitarze elektrycznej (z przesterem); grany jako dwudźwięk lub z dodaną oktawą na sąsiednich strunach.6 (1‑3‑5‑6), 6/9 (+ nona).add9 — akord + dziewiąty dźwięk (bez septymy).9, 11, 13 — dokładają kolejne dźwięki (nona, undecyma, tercdecyma). Alteracje: 7♭9, 7♯9, 7♭5, 7♯5.C/E = akord C, ale najniższym dźwiękiem jest E.Akordy pasujące do tonacji budujemy na stopniach skali. W durze (np. C): C Dm Em F G Am Hdim. Stopnie I–IV–V (C‑F‑G) to najczęstsze „trzy akordy".
Fis7, C/E, Am9).Na pianinie podświetlone klawisze to dźwięki akordu; tonika (dźwięk podstawowy) ma mocniejszy kolor, a bas ze slash‑akordu — pomarańczowy.
■ tonika · ■ dźwięk skali · ■ dźwięk / chwyt akordu. Notacja polska (H, B, Fis…).
Najładniej brzmią składniki aktualnego akordu (1‑3‑5, a przy akordach 7 także ♭7). Na mocnych częściach taktu celuj w te dźwięki, a między nimi „przechodź" resztą skali. W module Skale nałóż akord na skalę i zobacz, które nuty do niego należą.
Grając skalę durową od różnych stopni dostajesz mody o różnym charakterze: dorycka (jaśniejszy moll), miksolidyjska (durowy blues‑rock), lidyjska (marzycielska). W module Skale wybierz mod i „7 wzorów 3 dź./strunę", aby zobaczyć jego pozycje.
Tonacja to zestaw dźwięków, wokół którego zbudowany jest utwór. Każda tonacja durowa ma równoległą molową (np. C‑dur ↔ a‑moll) — te same dźwięki, inne centrum. Liczba krzyżyków/bemoli („znaki przykluczowe") jednoznacznie wskazuje tonację.
Porządkuje tonacje co kwintę: C → G → D → A → E → H → Fis (krzyżyki) oraz C → F → B → Es → As → Des (bemole). Sąsiednie tonacje różnią się jednym dźwiękiem — dlatego brzmią „blisko" i łatwo między nimi modulować. Akordy z sąsiednich pól koła zwykle dobrze brzmią razem.
Najczęstsze schematy (stopnie w tonacji): I–IV–V (np. C‑F‑G), I–V–vi–IV („popowa", C‑G‑Am‑F), ii–V–I (jazz, Dm7‑G7‑C). W module Skale zobaczysz akordy budowane na każdej skali.
Przeniesienie utworu do innej tonacji = przesunięcie wszystkich akordów o tę samą liczbę półtonów (np. o +2: C→D, G→A, Am→Hm). Przydatne, gdy tonacja jest za wysoka/niska dla wokalisty.
Cała nuta = 4 ćwierćnuty; półnuta = 2 ćwierćnuty; ćwierćnuta = 1; ósemka = ½; szesnastka = ¼. Kropka przy nucie wydłuża ją o połowę.
Zapis typu 4/4 (najczęstsze), 3/4 (walc), 6/8 (kołysanka/ballada). Górna liczba = ile miar w takcie, dolna = jaka nuta jest miarą.
Tempo w BPM (uderzeń na minutę). Ćwicz zawsze z metronomem: zacznij wolno, zwiększaj o 5–10 BPM, gdy zagrasz czysto. Równe granie ważniejsze od szybkiego.
To, gdzie kładziesz akcent, tworzy „feel". W 4/4 akcent na 2 i 4 (backbeat) daje pulsację rocka/popu. Ćwicz pauzy — cisza jest częścią rytmu.
Strój standardowy od najgrubszej: E‑A‑D‑G‑H‑E. Akordy budujesz z chwytów (kropki = który palec w którym progu, × = nie gramy, ○ = pusta struna). Skale ćwicz w pozycjach (5 pozycji CAGED albo 3 dźwięki na strunie).
Strój E‑A‑D‑G (jak 4 najgrubsze struny gitary, oktawę niżej). Zwykle grasz pojedyncze dźwięki — najczęściej prymę i kwintę akordu oraz dźwięki prowadzące. Trzyma rytm razem z perkusją.
Strój G‑C‑E‑A (sopranowe/koncertowe). Chwyty prostsze niż na gitarze; wiele piosenek na 3–4 akordach. Uwaga: struna G bywa „re‑entrant" (wyższa) — to normalne.
Układ powtarza się co oktawę: grupy 2 i 3 czarnych klawiszy. Biały po lewej od grupy 2 czarnych to C. Akord = kilka klawiszy naraz (dur: 1‑3‑5, np. C‑E‑G). Lewa ręka gra bas/akordy, prawa melodię.
10 otworów; każdy daje inny dźwięk przy dmuchaniu i wciąganiu. Harmonijka „w tonacji C" gra gamę C‑dur bez podciągania. Brakujące dźwięki uzyskuje się bendami (podciąganiem). Do bluesa w tonacji E używa się harmonijki A („cross harp").
W modułach Akordy i Skale wybierz instrument u góry — diagramy dopasują się do jego strojenia.
Dołącz do 850+ zespołów. 30 dni za darmo, bez karty kredytowej.
✓ 30 dni za darmo · ✓ Bez karty · ✓ Anuluj kiedy chcesz